Hoewel sokken natuurlijk ook een prima kado zijn in tijden van troost (ik heb eens de Poepie-sokken gemaakt voor een collega die in korte veel ellende (ofwel een gigantische bak schijt) te verwerken kreeg), kan je sokkenwol voor nog veel meer projecten gebruiken.
Laat me jullie voorstellen aan Kees.
.jpg)
Een typisch voorbeeld van ruwe bolster, blanke pit. Hoewel veel mensen misschien liever een blokje omlopen als ze zo'n hond tegenkomen, was dat bij Kees echt niet nodig. Zo'n lieve hond! Tegen andere honden was ze niet echt vriendelijk, maar voor mensen was ze echt een allemansvriend. Mijn zusje grapte wel eens dat ze eventuele inbrekers kwispelend zou begroeten (wat waarschijnlijk ook echt zo was).
Het zat Kees niet bepaald mee. Ze werd aan beide achterpoten geopereerd maar bleef daarna pijn houden (wat best onhandig was, omdat ze wel veel energie kwijt moest, maar niet kon). In haar laatste maanden kreeg ze hier en daar bulten, steeds meer.
Toch nog onverwacht ging ze zo'n twee jaar geleden zomaar opeens dood, wat een groot verlies was.
Bij mij moeten dingen op het juiste moment bij elkaar komen, daarom duurde het een poos voordat ik een project vond wat bij dit verlies paste.
In Mijn hondjes van sokkenwol 2 van Kristel Droog bleek een haakpatroon van een Amerikaanse Stafford te staan. Ik bestelde de juiste kleuren garens (Drops Fabel in naturel en zwart en Drops Nord in karamel) en ogen en neuzen (waarom is dat alleen per 5 verkrijgbaar?). Van mijn zwager kreeg ik heel veel foto's van Kees zodat ik kon zien hoe het bruin en wit verdeeld waren en in de afgelopen meivakantie ging ik eindelijk aan de slag.
Zo leuk om te zien hoe zo'n knuffeltje steeds meer vorm krijgt.
En toen, net voor mijn zusjes verjaardag was mini-Kees klaar! Met mijn dochters overlegde ik of de pootjes nog de zwarte nageltjes van Kees moest krijgen, maar wij vonden mini-Kees leuker zonder.
Mijn zusje is heel blij met mini-Kees. Mini-Kees heeft een plekje op haar nachtkastje gekregen zodat ze Kees elke ochtend als eerste ziet. Wat een eer!
